Door de tijd
Op zoek naar de weg terug
november 8, 2026
“Nee nee nee, dit kan niet! Hoe dan?”
Ik kijk een beetje verdwaasd naar Godwine en slik een paar keer.
Godwine komt iets dichterbij, zijn hand nog naar me uitgestoken.
“Edwin?”
Hij wijst door de open kerkdeur naar de bank langs de muur.
“Veni. Sede.”
Hij wacht en houdt zijn blik op me gericht.
Het klinkt alsof het van ver komt.
‘Kom, ga zitten. Hij zal wel zien dat ik even van de leg ben. 1154… Het zou wel het nodige verklaren…’
Godwine raakt met zijn uitgestoken hand mijn onderarm aan.
“Veni, Edwin.”
Hij maakt een kleine beweging naar de open kerkdeur, maar blijft bij me staan.
Ik kijk hem aan.
“Really? Veritas?”
“Verum est.”
Godwine wijst met de tak naar de letters in de aarde.
“MCLIV. Anno Domini millesimo centesimo quinquagesimo quarto.”
“Ja, dat zei je al.”
‘Dit kan toch helemaal niet,’ denk ik bij mezelf. ‘Je hebt er wel eens over gefantaseerd hoe het zou zijn, maar dan draai je je om en ben je weer terug in de realiteit. Nu is dit de realiteit.’
“Can I have some water, please?”
Ik maak een kantelende beweging bij mijn mond met mijn hand.
“Aqua?”
“Aqua,” herhaalt Godwine.
“Exspecta.”
Dan loopt hij naar het houten gebouw naast de kerk en gaat naar binnen.
Even later komt hij terug met een houten nap en reikt die aan.
‘Ja… ze hebben nog geen glazen of mokken…’
Ik drink wat van het water en geef de nap terug.
“Thank you, Gratia!”
Godwine neemt de nap terug.
“Bene?” vraagt hij.
“Ja. Yes.”
Ik kijk om me heen en laat alles even bezinken. Ik schud mijn hoofd.
‘Dit kan niet… Ik moet terug naar dat punt terug in het bos… Beter zoeken dan daarnet… Maar wat ga ik daar bereiken? Mijn kleding, die telefoon, dat valt onwijs op hier. Wat zeg ik tegen Godwine… als ik me al verstaanbaar kan maken.’
De jaartallen staan nog in de aarde. Vlakbij staat de kerkdeur open; verderop is het houten gebouw waar Godwine het water heeft gehaald.
Godwine houdt de nap naast zich. Wanneer ik mijn hoofd schud, vraagt hij:
“Non bene?”
“No, euhm… Yes, I am fine, thank you. A bit confused.”
‘Netherlands, dat kent hij waarschijnlijk helemaal niet eens. Holland misschien… Flanders moet hij kennen, dat was in die tijd bekend vanwege de wolhandel. Misschien moet ik zeggen dat ik daarvandaan kom, dat is wat geloofwaardiger. Maar ik moet terug naar dat punt met die laaghangende tak.’
Ik vouw mijn handen voor mijn borst, maak een lichte buiging en zeg:
“Thank you, Godwine. I must go back.”
Ik wijs in de richting waar ik vandaan kwam.
Godwine volgt de richting die ik aanwijs.
“Canterburie?”
Hij wijst opnieuw de kant op die hij me eerder heeft aangegeven voor Canterbury. Dan houdt hij zijn hand stil en kijkt me vragend aan.
“Oh ja, Canterbury. Euh, no, later. I must go back first.”
Godwine laat zijn wijzende hand zakken en doet een stap opzij.
“Pax tecum, Edwin.”
“Veni con me? Come with me?”
Godwine wijst naar zichzelf.
“Tecum?”
Dan gebaart hij in de richting die ik zojuist heb aangewezen.
“Quo?”
‘Ja, waarheen… Hoe moet ik hem dat uitleggen? En eigenlijk kan ik ook niet verwachten dat hij maar even twee uur van zijn tijd aan mij besteedt, aan een vreemde vent… Vanuit zijn geloof zal hij wel behulpzaam zijn, maar misschien vraag ik wel te veel van hem.’
Ik schud mijn hoofd en maak een neerwaartse beweging met mijn vlakke handen.
“No, stay here… requisqat qui, I will go alone.”
Godwine wijst naar zichzelf en vervolgens naar de grond bij zijn voeten.
“Ego hic?”
‘Ik hier? Oh, hij vraagt zich af of hij moet blijven. Ja, mijn Latijn is al vrij beperkt en grammaticaal eigenlijk ook gewoon slecht.’
Ik knik en zeg:
“Si.”
Godwine laat zijn wijzende hand zakken.
“Bene. Vale, Edwin.”
‘Terug naar die plek bij die boom. Hoe ver zou het zijn, drie kwartier lopen? Ik moet tempo maken, want als ik niks vind, moet ik weer terug en dan gaat het al tegen het donker lopen. En dan wil ik echt niet in een donker bos zijn in mijn eentje.’
Ik loop naar het pad en na de eerste bocht zet ik het op een rennen.
Het valt niet mee op het oneffen pad. Op sommige stukken is ook gewoon niet te rennen en moet ik lopen. Sneller dan ik dacht zie ik de boom. Ik steek over en loop het dichte bos in.
De begroeiing is dicht. Doornige bramenstruiken, daar ga ik niet langskomen, maar ik kan er wel een paar plukken en opeten.
Zo loop ik daar een halfuur rond. Waar ik ook loop en zoek, een pad of weg kom ik niet tegen.
‘Mijn God, zit ik werkelijk vast in de middeleeuwen? Als ik hier terecht ben gekomen, moet ik toch ook weer terug kunnen? Ik moet wel een afweging maken nu: blijf ik hier zoeken met de kans dat ik niks vind, of ga ik terug naar het pad en probeer ik voor het donker terug te zijn bij die kerk?’
Ik vrees dat ik weinig keus heb en besluit om terug te gaan.
‘Die telefoon moet ik dan wel kwijt, want die kan me nog wel eens in de problemen brengen.’
In een nis in de dikke boom kan ik hem kwijt. Voor de zekerheid kijk ik om me heen of niemand mij ziet. Ik check of het niet te nat is en leg het toestel op een handje droge bladeren in de boom.
De noodzaak om terug te rennen is er nu niet, maar voor de zekerheid zet ik er toch maar wat tempo in. Het zou wel prettig zijn als Godwine er nog is.
Onderweg gaat er van alles door me heen.
‘Hoe ga ik onderdak vinden en eten? Hoe ga ik met die mensen communiceren? Ik heb nog drie nachten voordat ik m’n hotel uit moet. Morgenochtend maar vroeg op om meer tijd te hebben om opnieuw te gaan zoeken.’
Daar is de kerk al en er staat een aantal mensen. Als ik aankom, draaien er een paar om. Godwine staat er ook bij. Dat beschouw ik maar even als positief.
Godwine draait zich naar me toe.
“Edwin?”
Hij doet een paar passen in mijn richting en blijft staan. Zijn blik gaat even over mijn gezicht.
“Bene?”
Ik knik en kijk naar de andere mensen. Twee mannen, een vrouw en twee kinderen. Ze kijken me aan. Het zou me niet verbazen als ze het over me hadden. Bij hen staat een mand met appels.
Er loopt een hond bij de mensen. Ik hurk en wenk hem. Hij twijfelt, maar is nieuwsgierig en komt even snuffelen. Het kleinste van de twee kinderen loopt achter de hond aan. Het kind heeft halflang haar en een houten ding in zijn of haar hand. Het lijkt een simpele versie van een uitgesneden eend of zoiets.
Een van de mannen houdt een hand naar het kind uit.
“Ælfric, cum hider.”
Het kind blijft nog even staan en terwijl ik de hond aai, zegt het:
“Brūn.”
Ik kijk naar het kind en lach.
“Brūn,” herhaal ik.
Het kind knikt en blijft kijken terwijl ik de hond aai. De hond draait zijn kop naar mijn hand en snuffelt er nog eens aan.
“Ælfric!”
Het kind draait zich om en loopt weer terug. De hond blijft nog even staan. Zijn vacht is zachter dan ik had verwacht.
Ik sta op en knik naar Godwine.
“Bene,” zeg ik.
Godwine knikt.
“Bene.”
Hij blijft bij me staan en wacht.
‘Hoe ga ik zeggen dat ik verdwaald ben, honger heb en geen plek heb om te slapen?’
De vrouw roept de kinderen bij zich en vertrekt met hen. De twee mannen blijven staan. Een van hen kijkt naar Godwine.
“Is þis se mann þe þū ǣr embe sprǣce, lēof Godwine?”
Godwine knikt.
“Gēa. Edwin.”
‘Zegt die man nu: is dit de man die je eerder sprak, Godwine? Het is best te verstaan, maar kan ik het ook spreken? Anyway, ze hadden het dus over me, wat ik ook wel kan begrijpen. Mijn kleding is iets te fijn afgewerkt, vrees ik.’
“Hallo, Godwine.”
Godwine richt zich weer naar me.
“Edwin?”
“I am lost. Ik ben de weg kwijt. Can you please help me? Kun je me helpen? Ik kan werken voor je. I can work for you.”
Ik maak een gebaar met mijn hand naar mijn mond.
“I am hungry.”
Godwine herhaalt mijn gebaar naar mijn mond.
“Esuris, Edwin?”
Een van de mannen kijkt me aan.
“Hungrig?”
Godwine houdt zijn aandacht bij me en wacht op mijn antwoord.
‘Esuris? Geen idee wat dat betekent. Hungrig, hongerig? Ja.’
Ik knik naar de man die dat zei.
“Ja, hungrig!”
De man knikt. Hij neemt een appel uit de mand en houdt die naar me uit.
“Nim.”
Die pak ik graag aan.
“Dank je! Thank you!”
Ik tik op mijn borst.
“Me Edwin. I come from Flandres.”
“Edwin,” herhaalt de man. Dan wijst hij naar zichzelf.
“Leofric.”
Godwine kijkt me aan.
“Flandria?”
Ik knik.
“Flandria.”
Godwine knikt. Dan herhaalt hij een van de woorden die ik eerder gebruikte:
“Work?”
Hij kijkt me vragend aan.
“Laborare vis?”
‘Werk ik daar?’
“Yes.”
Ik knik.
‘Maar wat doe ik daar dan? Ik kan niks wat de mensen nu doen en kunnen. Schrijven en rekenen kan ik, en misschien dingen zien en maken die ze nu nog niet kennen…’
De andere man kijkt naar Godwine.
“Hwæt secgð hē?”
Godwine antwoordt:
“Hē wile wyrcean.”
Leofric kijkt van Godwine naar mij.
“Hēr?”
Hij wijst naar de grond bij zijn voeten.
‘Hij wil werken? Ik dacht dat hij vroeg wat voor werk ik deed!’
“Yes, ik wil werken hier! I want to work here. How can I help? Hoe kan ik helpen?”
De andere man kijkt naar Godwine.
“Wē sceolon wudu beran, lēof Godwine. Hē mæg ūs helpan.”
Leofric knikt en wijst langs de kerk naar de gebouwen erachter.
Godwine wendt zich weer naar mij.
“Veni, Edwin.”
Volgens mij hebben ze een klusje voor me, helemaal prima, ik neem een hap van mijn appel en loop achter de mannen aan.
Reacties
Er zijn nog geen goedgekeurde reacties.