Door de tijd
Verstaan ze me niet?
oktober 25, 2026
Ik frons. ‘Verstaan ze me nou niet? Het lijkt wel Deens wat ze spreken.’
“Sorry, are you English? I am looking for the way to my hotel in Canterbury.”
Ze kijken me aan, maar volgens mij verstaan ze me echt niet.
De man die ‘Lunden?’ zei, kijkt me een beetje onderzoekend aan. Hij is een stukje kleiner dan ik ben en zijn maat is al niet veel groter, maar ze zien er gehard uit. ‘Ze spelen hun rol met verve.’
“Hwæt wilt þu?” zegt ie.
Hij blijft me aankijken en wacht.
‘Wat wilt du? Wat wil ik? Ik weet bijna zeker dat het Deens is. Misschien helpt Google Translate.’ Ik pak mijn telefoon erbij.
Terwijl ik naar het scherm kijk, klinkt er geschuifel. Takken kraken tegen elkaar. Een van de mannen roept iets, hard en scherp; de woorden kan ik niet onderscheiden. Ik schrik er een beetje van en kijk op. Het lijkt wel of ze water zien branden. Maar de kleinste van de twee pakt een dikke tak van de grond.
“Wooh… rustig!”
Ik zet een stap naar achteren. ‘Het lijkt wel alsof ze nog nooit een telefoon gezien hebben. Komen ze misschien van het platteland?’
Ze slaan een kruis.
“Nou zeg! Ik doe niets hoor!”
‘Ik moet ze niet uit het oog verliezen. Straks doen ze me iets aan.’ Ik zet nog een stap naar achteren.
“I’m trying to find out if I can understand you.”
‘Misschien moet ik die telefoon maar even wegstoppen.’
“Sorry!”
Ik stop de telefoon in mijn broekzak. ‘Jee… hoe ga ik dit oplossen?’
“Euhm… My name is Edwin.”
Ik leg mijn rechterhand op m’n borst.
“And I think I’m lost.”
Ik wijs naar links, langs de weg.
“Canterbury?”
Ze lijken wat rustiger te worden. De kleinste wijst naar me. Zijn wenkbrauwen gaan even omhoog.
“Edwin?”
Dan volgt zijn blik de richting die ik aanwees.
“Canter…?”
Hij kijkt me weer aan en probeert het nog eens.
“Canterbury?”
“Yes, Canterbury.”
De kleinste kijkt me even aan.
“Hwanon eart þu?”
‘Vraagt hij waar ik vandaan kom?’
Zijn metgezel bukt en begint de verspreide takken bij elkaar te leggen. Tussendoor kijkt hij naar me op. De kleinste blijft staan, de dikke tak schuin voor zich.
“Hwanon eart þu?” herhaalt hij, iets langzamer.
De ander richt zich op met de bundel onder zijn arm. Hij kijkt naar zijn maat.
“Uton gan.”
‘Wat zegt die nou weer?’ Ik kijk van de een naar de ander. ‘Die tak heeft hij nog steeds vast. Hier kom ik niet uit. Ik vind het maar een akelige situatie worden.’
Ik draai me om en loop terug over het pad. ‘Eerst maar eens weg bij die twee. Verderop moet toch ergens iets zijn waaraan ik kan zien waar ik ben.’
Na een eindje kijk ik achterom. Ze staan nog op dezelfde plek. De man met de bundel heeft zijn hoofd naar de kleinste toe gedraaid, maar die kijkt mijn kant op.
Voorbij de bocht verdwijnen ze uit het zicht.
Het pad slingert tussen de bomen door. Hier en daar liggen plassen in de sporen. Langs een opener stuk staan lage stronken tussen het gras en de afgevallen bladeren. Verderop groeien de stammen weer dichter op elkaar.
Niets komt me bekend voor.
Wanneer ik nog eens omkijk, zijn de mannen er weer. Ze lopen op een meter of veertig, vijftig achter me. De bundel zit onder de arm van de een; de ander draagt die dikke tak nog steeds.
‘Moeten ze ook deze kant op?’
Ik loop door. Het bos houdt maar niet op. Na iedere bocht volgt weer een stuk pad met bomen aan weerszijden. ‘Zo lang heb ik op de heenweg toch niet gelopen?’
‘Misschien kan ik op de telefoon zien waar ik zit.’ Ik haal hem uit m’n broekzak en kijk al lopend naar het scherm.
‘Helemaal geen bereik.’
Ik kijk nog eens achterom. De kleinste staat stil, mijn kant op gedraaid. Zijn metgezel loopt nog een paar passen door voordat ook hij zich omdraait en blijft staan.
‘Zou het weer om die telefoon gaan?’
Ik stop de telefoon weer in m’n broekzak.
Verderop valt meer licht op het pad. De bomen staan er verder uit elkaar en tussen de stammen door wordt een dak zichtbaar.
Het pad komt langs een open stuk grond. Er staan een paar lage huisjes met dikke strodaken. Onder de overhang zijn lemen wanden te zien, hier en daar onderbroken door houten palen. Verderop staat een groter gebouw met een laag bouwsel ernaast.
‘Ze hebben er nogal werk van gemaakt. Ik wist helemaal niet dat dit hier was. Het lijkt Guédelon wel. Die kleding ook… Dat ziet er echt authentiek uit. Het is net alsof ze hier al weken in lopen.’
Voor de ingang van een van de huizen staat een vrouw te kijken. Ze draagt een grijsbruine jurk met lange mouwen, rond haar middel bijeengehouden door een smalle band. De zoom hangt tot bij haar enkels en is onderaan donker van het vocht. Een lichte doek ligt over haar hoofd en valt langs haar gezicht op de schouders.
Als ik dichterbij kom, roept ze iets. Een kind dat naast het huis op de grond zit, kijkt op. Ze wenkt het naar zich toe en houdt haar hand uitgestoken. Wanneer het kind bij haar staat, trekt ze het tegen zich aan. Haar blik gaat weer naar mij.
Ik begin me een beetje ongemakkelijk te voelen. ‘Waarom kijken die mensen zo naar me? Bij Guédelon gaan ze gewoon hun gang en lijken ze er trots op om te laten zien wat ze aan het doen zijn. Hier lijken ze eerder argwanend. En dat kind hoort er blijkbaar ook gewoon bij. Hoe krijg je dat voor elkaar? Ik ben toch niet in een of ander horrorverhaal terechtgekomen?’
Ik blijf op het pad staan.
“Excuse me. Canterbury?”
De vrouw kijkt langs me heen naar de twee mannen. Dan draait ze zich om en neemt het kind mee naar binnen.
Even kijk ik naar de lege deuropening. ‘Nou zeg. Dit gaat nog taai worden. Hoe moet ik hier nou wijzer worden?’
Ik kijk om me heen. ‘Dat grotere gebouw misschien? Er moet hier toch ergens een receptie zijn? Of een infopunt waar ze me kunnen helpen?’
Ik loop die kant op.
Bij de toegang tot een van de erven zit een jongeman op zijn hurken naast een lage afscheiding van gevlochten takken. Een stuk ervan hangt los. Hij houdt de uiteinden tegen een paal en werkt er een dunne, buigzame tak tussendoor. Wanneer ik langskom, kijkt hij op. Zijn blik gaat over mijn kleding. Dan buigt hij zich weer over het vlechtwerk en trekt de tak verder tussen de andere door.
Het hek naar het erf bij het grotere gebouw staat open. Van dichterbij is te zien dat het gebouw vooral langer is dan de huisjes waar ik net langs kwam.
De deur staat op een kier. Hij bestaat uit brede, zware planken die nauw op elkaar aansluiten. Lange ijzeren hengsels lopen vanaf de zijkant over het hout. Rond de opening zit een stevig houten kozijn.
‘Wat een mooie deur. Dat hebben ze knap gemaakt.’
Binnen praten mensen. Een mannenstem klinkt even luider, waarop iemand antwoordt.
Dan wordt de deur verder opengeduwd. Een man verschijnt in de opening. Hij zegt nog iets over zijn schouder voordat hij zich naar buiten draait en me ziet. Zijn hand blijft op de deur liggen.
De man lijkt ergens in de dertig. Zijn bruine haar valt tot in zijn nek; rond zijn mond en kin staat een korte baard. Hij draagt een dofblauwe tuniek die tot bij zijn knieën komt. Rond zijn middel zit een leren riem met een kleine gesp. De stof valt er in plooien overheen. Bij de halsopening is een lichter kledingstuk zichtbaar.
Zijn onderbenen zijn bedekt met donkere kousen. De leren schoenen eronder hebben vouwen bij de tenen en sluiten laag rond zijn enkels.
Even sta ik hem aan te kijken. ‘Ook hij helemaal in die kleding. Ik zie hier werkelijk niets moderns. Wat is dit nou voor een plek?’
Hij kijkt van mijn gezicht naar mijn kleding en vervolgens langs me heen.
Ik kijk achterom. De twee mannen uit het bos komen over het pad aanlopen. Bij de toegang tot het erf blijven ze staan. De een draagt zijn bundel nog onder zijn arm; de kleinste heeft de dikke tak in zijn hand.
Wanneer ik me weer naar de deur draai, kijkt de man daar nog naar hen. Dan richt hij zich tot mij.
“Hwæt eart þu?”
‘What art thou? Wat ben ik? Bedoelt hij dat? Die taal ook…’
“Euhm… My name is Edwin and I think I’m lost. I’m looking for my hotel in Canterbury. Can you please help me?”
De man fronst. Zijn blik blijft op mijn gezicht gericht terwijl ik spreek.
“Hwæt segst þu?”
Hij wacht even. Dan kijkt hij naar de twee mannen bij de toegang tot het erf en wenkt hen dichterbij.
De man met de bundel komt als eerste het erf op. De kleinste volgt, met de dikke tak langs zijn been. Bij de deur blijven ze staan. De man tegenover me kijkt van hen naar mij en wijst kort in mijn richting.
“Hwanon com he?”
De man met de bundel legt het hout naast zijn voeten en wijst terug naar het pad.
“We gemetton hine on þam wuda.”
De kleinste begint te praten voordat zijn metgezel verder kan gaan. Hij houdt de dikke tak in één hand en steekt de andere voor zich uit, met de palm omhoog.
“He hæfde sum þing on his handa. Hit scan.”
De man bij de deur kijkt hem aan.
“Hwæt?”
De kleinste herhaalt zijn laatste woorden, nadrukkelijker nu. Dan wijst hij naar mijn broekzak. De blik van de man bij de deur volgt zijn vinger. Hij laat de deur los en draait zich helemaal naar me toe.
‘Waar komt hij vandaan? Iets over het bos… Hij had iets in zijn hand wat licht gaf?’
Reacties
Er zijn nog geen goedgekeurde reacties.